W uroczystej Eucharystii uczestniczyli rodzice, rodzina, krewni i znajomi naszych braci. Obecni byli także księża proboszczowie kleryków i zaprzyjaźnieni kapłani oraz wspólnota seminaryjna.

Początki posługi diakonatu sięgają Dziejów Apostolskich (por. Dz 6, 1-7). Uczniowie Chrystusa wybrali siedmiu mężów, na czele ze św. Szczepanem, aby służyli ubogim, chorym i wdowom. Obecnie diakoni w czasie liturgii zajmują miejsce po bokach głównego celebransa, najczęściej biskupa, mogą czytać Ewangelię w zgromadzeniu wiernych i głosić kazania, rozdają Ciało Pańskie, posługują przy ołtarzu, mogą sprawować niektóre sakramenty, przewodniczyć obrzędom pogrzebowym. Ubrani są w dalmatyki, strój liturgiczny, który przypomina skrócony ornat. W formacji seminaryjnej święceń diakonatu najczęściej udziela się na piątym roku. Diakoni powinni być znakiem dla świata, znakiem służby, pokory, oddania i miłości dla Chrystusa i Kościoła.

Łukasz i Tomek na zakończenie liturgii podziękowali Księdzu Biskupowi, przełożonym Seminarium, rodzinie i wszystkim gościom. Ale to my jesteśmy winni Łukaszowi i Tomkowi podziękowania za to, że zapragnęli i dalej pragną iść za Chrystusem. Dzięki tym święceniom Kościół diecezji łowickiej będzie miał, w co głęboko wierzymy, już za rok nowych kapłanów. Módlmy się za nich, aby nie ustali w drodze!